Blog Koksztys
Przerwanie biegu zasiedzenia

Zasiedzenie jest jedną z form nabycia własności, przewidzianą w przepisach kodeksu cywilnego. Przez zasiedzenie można nabyć własność zarówno nieruchomości, jak i rzeczy ruchomej. Przesłankami nabycia przez zasiedzenie nieruchomości są nieprzerwane posiadanie samoistne nieruchomości oraz upływ określonego czasu (20 lat lub 30 lat, w zależności od dobrej lub złej wiary posiadacza). W przypadku rzeczy ruchomych przesłankami ich nabycia przez zasiedzenie jest również ciągłe posiadanie samoistne rzeczy, upływ określonego terminu (3 lata) i dobra wiara posiadacza.

Upływ czasu potrzebny do stwierdzenia, iż doszło do zasiedzenia jest konieczny. Jednakże może dojść do sytuacji w której bieg terminu konieczny do stwierdzenia zasiedzenia zostanie przerwany. Ustawodawca bowiem, przewidział taką możliwość poprzez odesłanie zawarte w art. 175 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym do biegu zasiedzenia stosuje się odpowiednio przepisy o biegu przedawnienia roszczeń, a zatem również przepisy dotyczące przerwania biegu przedawnienia. Zgodnie z art. 123 § 1 kodeksu cywilnego bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia (pkt. 1), przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje (pkt. 2) oraz przez wszczęcie mediacji (pkt. 3).

W doktrynie jak i w orzecznictwie kwestia przerwania biegu zasiedzenia budzi wiele kontrowersji. Podkreśla się jednak, że przerwanie biegu zasiedzenia następuje przez czynność podjętą przez właściciela rzeczy, a nie przez jakąkolwiek osobę, która jest zainteresowana nieruchomością (Kodeks Cywilny. Komentarza. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, red. Gudowski Jacek, 2016). Ponadto według stanowiska doktryny, czynność w rozumieniu art. 123 § 1 pkt. 1 kodeksu cywilnego powinna być podjęta przeciwko posiadaczowi samoistnemu danej rzeczy. Jako przykłady czynności, które przerywają bieg zasiedzenia w rozumieniu art. 123 § 1 pkt. 1 kodeksu cywilnego można wymienić wniesienie powództwa windykacyjnego, powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, powództwa o ustalenie prawa własności (Kodeks cywilny. Komentarz, red. prof. dr hab. Edward Gniewek, prof. dr hab. Piotr Machnikowski, 2016). Ponadto bieg zasiedzenia przerywa wniosek współwłaściciela o zniesienie współwłasności nieruchomości w stosunku do innego współwłaściciela, który jest posiadaczem nieruchomości (Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CSK 41/07).

Wątpliwości również budzi kwestia możliwości przerwania biegu zasiedzenia na podstawie art. 123 § 1 pt. 2, tj. przez uznanie własności. Jednakże przeważa pogląd, iż uznanie własności nie prowadzi do przerwania biegu zasiedzenia.

Natomiast jak najbardziej możliwe jest przerwanie biegu zasiedzenia na podstawie art. 123 § 1 pkt. 3, tj. poprzez wszczęcie mediacji na podstawie art. 1831 – 18315 kodeksu postępowania cywilnego (Kodeks cywilny. Komentarz, red. prof. dr hab. Edward Gniewek, prof. dr hab. Piotr Machnikowski, 2016).

Katarzyna Staszczyk
Prawnik
Kancelaria Koksztys

Powrót

Kalendarium

Rok 2017

Rok 2016

Rok 2015

Rok 2014

Rok 2013

Rok 2012