Blog Koksztys

Jak wykreślić wpis z BIG?

Biuro Informacji Gospodarczej – BIG (m.in. Krajowy Rejestr Długów – KRD) jest instytucją powołaną w celu zbierania i udostępniania informacji gospodarczych – przede wszystkim informacji dotyczących zadłużenia przedsiębiorców lub konsumentów. Jak pokazuje nam praktyka, uzyskanie wpisu do rejestru dłużników nie jest trudne. Ustawa o udostępnianiu informacji gospodarczej nie nakłada na BIG obowiązku weryfikacji zadłużenia. Z tego też powodu rejestr zwykle weryfikuje jedynie warunki formalne wniosku wierzyciela, nie zaś np. prawdziwość wystawionych faktur lub też fakt czy umowa, z której wynika zobowiązanie, faktycznie została zawarta. Tego rodzaju sytuacja tworzy pole do pewnych nadużyć.

 Często zdarza się, iż w wyniku pomyłki lub działania w złej wierze wierzyciela, ktoś zostanie wpisany do rejestru niesłusznie. Taki wpis, mimo iż bezzasadny, może powodować liczne utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej. Zasadnym byłoby więc podjęcie działań mających na celu usunięcie go. Nie jest to jednak proste zadanie. Pierwszą podjętą przez nas czynnością powinno być skontaktowanie się z wierzycielem. Może on w każdym momencie usunąć z własnej woli wpis z rejestru, co w przypadku oczywistej pomyłki powinien uczynić. Warto tutaj powołać się na art. 30 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczej. Zgodnie z ww. przepisem wierzyciel jest zobowiązany do usunięcia z rejestru nieprawdziwych lub nieaktualnych danych. Jednak samo pismo skierowane do wierzyciela może nie być wystarczające, zwłaszcza w przypadku jego złej woli. Należy więc jednocześnie skierować do BIG wniosek o usunięcie informacji gospodarczej.  Art. 31 ust. 6 i 7 wymienionej wyżej ustawy wyraźnie stwierdzają, że biuro jest zobowiązane do usunięcia wpisu w wypadku wykazania nieistnienia bądź wygaśnięcia zobowiązania. Jeśli wskazane wyżej środki okażą się nieskuteczne, wciąż pozostaje nam droga sądowa. W takiej sytuacji należy wytoczyć wierzycielowi powództwo o ustalenie nieistnienia zobowiązania ujawnionego w rejestrze. Uzyskany w takiej sprawie prawomocny wyrok będzie podstawą do usunięcia z rejestru wadliwego wpisu. Warto też zwrócić uwagę, że działającego w złej wierze wierzyciela można pozwać o naruszenie dóbr osobistych lub wystąpić wobec niego o odszkodowanie za straty spowodowane fałszywym wpisem. Wierzyciel może też za swoje działania zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej. Zgodnie z art. 48 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczej z dnia 9 kwietnia 2010r., każdy kto przekazuje do biura nieprawdziwą informacje gospodarczą, podlega karze grzywny w wysokości do 30 tysięcy złotych.

Bartłomiej Ofierski

Kancelaria Koksztys

Więcej

Kurator spółki kapitałowej powołany na podstawie art. 42 k. c.

W praktyce coraz częściej można spotkać się z sytuacją, że  spółka kapitałowa nie może sprawnie funkcjonować wobec braku organów korporacyjnych, w tym członków zarządu. Teoretycznie taki problem powinien być rozwiązany szybko przez wspólników, którzy  mają kompetencję do podjęcia odpowiedniej uchwały. Niestety coraz częściej można spotkać się z  sytuacją konfliktu między wspólnikami  i w związku  z tym niepowołaniem wymaganych organów. Na szczęście w praktyce istnieje wyjście z tej „ patowej sytuacji ”-  a mianowicie  w prawie przewidziana jest możliwość ustanowienie kuratora na podstawie art. 42  Kodeksu Cywilnego. Niniejszy artykuł zostanie poświęcony właśnie tej instytucji.

Zgodnie z art. 42 § 1 k. c ustanowienie kurateli dla spółki kapitałowej będzie uzasadnione wtedy gdy:

a)   Spółka nie może prowadzić swoich spraw- taką sytuacja rozumiemy szeroko tj. jako niemożność funkcjonowania spółki, która obejmuje także kwestię reprezentacji spółki.

b)   Spółka nie ma właściwych organów- ta przesłanka ściśle odnosić się  będzie do braku odpowiedzialnego organu jakim właśnie jest zarząd. Sytuacja taka ma miejsce zarówno wtedy gdy zarząd nie jest powołany jak i w sytuacji gdy nie został on obsadzony należycie (tzw. sytuacja zarządu kadłubowego).

c)    Między przesłankami opisanymi w lit. a i lit. b powyżej zachodzi związek przyczynowy. Innymi słowy powołanie kuratora uzasadnione jest tylko wtedy gdy niemożność prowadzenia spraw spółki jest bezpośrednią konsekwencją tego, iż spółka nie posiada zarządu.

Sądem właściwym do ustanowienia kuratora spółki jest sąd rejestrowy, w którego okręgu spółka ma lub miała ostatnią siedzibę. Powołanie kuratora spółki na podstawie art. 42 k. c następuje w ramach postepowania nieprocesowego. Postępowanie może być wszczęte z na wniosek lub z urzędu. Prawo złożenie wniosku o ustanowienie kuratora przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny. Jeżeli w toku sprawy sąd stwierdzi, iż zostały spełnione przesłanki, o których wspomniałam powyżej zobowiązany jest ustanowić kuratelę. W tym celu sąd powinien wydać odpowiednie postanowienie, w którym wskazywałby osobę która będzie pełnić funkcję kuratora oraz ustali uprawnienia kuratora. Ustanowienie kuratora powinno zostać ujawnione także w Krajowym Rejestrze Sądowym. Postanowienie sądu pierwszej instancji w zakresie ustanowienia kuratora podlega zaskarżeniu apelacją. Od orzeczenia sadu II instancji skarga kasacyjna nie przysługuje.

W stosunku do kuratora przepisy nie formułują żadnych dodatkowych wymogów koniecznych do pełnienia tej funkcji. Wystarczy by osoba przeznaczona do pełnienia funkcji kuratora posiadała pełną zdolność do czynności prawnych i pełnię praw publicznych. W praktyce nie prowadzi się żadnych list kandydatów , którzy uprawnieni byliby do pełnienia funkcji kuratora. Oczywiście nic nie stanowi na przeszkodzie by kuratorem ustanowionym była osoba z listy kandydatów na  kuratorów rejestrowych lub syndyków.

Kurator jest przedstawicielem ustawowym osoby prawnej, dla której został ustanowiony, działa w jej imieniu i na jej rzecz. Zakres kompetencji kuratora jest jednak ograniczony do ściśle oznaczonych czynności w wydanym przez sąd rejestrowy zaświadczeniu (art. 604 k.p.c.). Muszą się one jednocześnie mieścić w granicach określonych przez art. 42 § 2 k. c.

Kompetencję kuratora reguluje art. 42§2, który stanowi iż: Kurator powinien niezwłocznie postarać się o powołanie organów osoby prawnej, a w razie potrzeby powinien postarać się o jej likwidację.

W doktrynie i judykaturze pojawiają się różne poglądy dot. kompetencji kuratora. Część przedstawicieli judykatury i doktryny opowiada się za stanowiskiem, iż uprawnienia wynikające z art. 42 § 2 stanowią numerus clausus kompetencji kuratora. Pojawiają się również głosy, iż jest przeciwnie. Bez wątpienia logiczną konsekwencję uznania braku zarządu spółki jest konieczność powołania jej organów przez kuratora. Z treści art. 42 §2 nie wynika wprost jakie konkretne czynności mogą wchodzić w zakres  starań kuratora o powołanie zarządu spółki. Przeważająca cześć przedstawicieli doktryny i judykatury powołuje się, iż kwestie dot. powołania zarządu należy rozumieć szeroko, a więc  jako wszelkie czynności umożliwiające jego powołanie. Drugim z podstawowych celów ustanowienia kuratora jest doprowadzenie do likwidacji spółki. Cel może być realizowany tylko wtedy gdy powołanie zarządu okaże się niemożliwe.

Agnieszka Musiał

Kancelaria Koksztys

Więcej

Jakie warunki należy spełnić aby otrzymać rozwód, czyli co należy wiedzieć o rozwodzie?

Zgodnie z art. 56 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód.  Jednakże mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Rozwód nie jest również dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. W pozwie rozwodowym należy wykazać, że doszło do zerwania wszystkich więzi łączących małżonków tj. więzi emocjonalnej, fizycznej oraz gospodarczej i przywrócenie ich jest nieodwracalne. Opłata od pozwu wynosi 600 zł.

Rozwód może nastąpić bez orzekania o winie lub z orzeczeniem o winie tj. z winy jednego z małżonków, z winy obu małżonków lub z orzeczeniem, że żadna ze stron nie ponosi winy. Co do zasady sąd orzeka o winie rozkładu pożycia, jednakże, na zgodne żądanie małżonków, sąd zaniecha orzekania o winie. Wówczas rozwód będzie miał takie skutki jakby żaden z małżonków nie był winny rozkładu pożycia.

W wyroku rozwodowym sąd orzeka który z małżonków ponosi winę za rozpad małżeństwa lub o braku winy, rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi obojga rodziców i o kontaktach rodziców z dzieckiem tj. w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie orzeka o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W przypadku gdy jeden z małżonków rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkanie swoim zachowaniem, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka.

W wyroku rozwodowym sąd może orzecna zgodny wniosek stron o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków,natomiastna wniosek jednego z małżonków – dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli nie spowoduje to nadmiernej zwłoki w postepowaniu.

Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom albo jednemu z rodziców ograniczając władzę drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku dla dziecka. Jeżeli jeden z małżonków chce, aby władza rodzicielska została wykonywana przez niego, w pozwie rozwodowym należy zawnioskować, aby sąd przyznał jednemu z małżonków wyłączne prawo opieki nad małoletnim dzieckiem stron i ograniczył jednocześnie prawo drugiego do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka. Jeżeli dziecko jest pełnoletnie, sąd nie będzie orzekać o przyznaniu opieki nad dzieckiem.

Podział majątku może zostać dokonany w trakcie rozwodu, a także po nim. Majątek może zostać podzielony w drodze umowy między małżonkami – w przypadku gdy małżonkowie dochodzą do porozumienia w kwestii podziału majątku, mogą zawrzeć umowę działową. Umowa może być zawarta w dowolnej formie, jednak warto zawrzeć taką umowę w formie pisemnej. Jeżeli w skład majątku wchodzi nieruchomość, umowa musi być zawarta w formie aktu notarialnego. Majątek może zostać podzielony także na podstawie orzeczenia sądu – podział może zostać dokonany zarówno w procesie rozwodowym (o ile nie przedłuży to postępowania) lub w postępowaniu nieprocesowym. W postępowaniu o podział majątku sąd ustala skład i wartość majątku. Zostają także rozstrzygnięte spory o przynależność określonych elementów majątku do majątku osobistego małżonków.

Bardzo rzadko dochodzi do podziału majątku wspólnego podczas rozwodu, ponieważ zazwyczaj małżonkowie nie są w stanie dojść do porozumienia i konieczne jest wniesienie osobnego wniosku o podział majątku wspólnego po wydaniu orzeczenia o rozwodzie. Jeżeli małżonkowie są zgodni w kwestii podziału majątku, powinni przygotować wszystkie dokumenty tj. co wchodzi w skład majątku wspólnego, odpis księgi wieczystej, dowód rejestracyjny pojazdu itp. Podziałowi nie podlegają długi. Zgodnie z art. 43 KRiO małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, jednak z ważnych powodów, każdy z nich może żądać, aby ustalenie udziałów nastąpiło z uwzględnieniem stopnia, w którym każdy z nich przyczynił się do powstania tego majątku. Przy ocenie, w jakim stopniu każdy z małżonków przyczynił się do powstania majątku wspólnego, uwzględnia się także nakład osobistej pracy przy wychowaniu dzieci i we wspólnym gospodarstwie domowym. Sądem właściwym do złożenia wniosku o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej jest sąd miejsca położenia majątku, a jeżeli wspólność ustała przez śmierć jednego z małżonków – sąd spadku.

Justyna Nykiel

Prawnik Kancelarii Koksztys

Więcej

Co zrobić gdy upragniony urlop okazał się koszmarem?

Z cała pewnością część z Państwa również w tym sezonie postanowiła wybrać się z biurem podróży na różnego rodzaju wyjazdy zorganizowane, by poszusować na stokach Alp, czy naszych pięknych polskich Tatr. Zima jest bowiem dla miłośników sportów zimowych okresem niekiedy bardziej wyczekiwanym niż wakacje. Co zrobić jednak, gdy upragniony urlop okazał się koszmarem? Gdy Hotel nie spełniał standardów opisanych w prospektach, a wyżywienie dalekie było od zagwarantowanego ofertą? Na pewno nie należy sprawy bagatelizować. Mówiąc najbardziej oględnie, należy w takiej sytuacji napisać reklamację usługi świadczonej przez biuro podróży. Jak to jednak zrobić?

 Po pierwsze należy wskazać kto i w jaki sposób zawarł umowę o świadczenie usług turystycznych, w związku z którą doszło do powstania szkody. Należy wskazać co obejmowała umowa np.  przelot samolotem, zakwaterowanie w Hotelu xxx kategorii, w pokoju o określonym standardzie z wyżywieniem np. typu „all inclusive” oraz cenę na jaką opiewał wyjazd.

 W dalszej kolejności należy szczegółowo opisać wszelkie niezgodności zastanego stanu faktycznego z oferta. Jeżeli posiadają Państwo jakąkolwiek dokumentację fotograficzną z podróży potwierdzającą Państwa stanowisko, należy ja oczywiście dołączyć. Co do zasady o niedogodnościach należy w pierwszej kolejności poinformować rezydenta, więc gdyby był on obecny na miejscu należy mu zgłosić wszelkie uwagi. O jego bezczynności jednak należy nadmienić w reklamacji. Wszystkie te okoliczności są bowiem podstawą do odszkodowania z tytułu nienależytego wykonania umowy o świadczenie usługturystycznych. Wysokość odszkodowania można ustalić w oparciu o tzw. tabelę frankfurcką, która wprost wskazuje, iż w przypadku zaistnienie określonych okoliczności osoba może dochodzić odszkodowania niekiedy i do 50 %.

 Jednocześnie wartym podkreślenia jest również fakt, iż mają Państwo wskutek obycia takiej niefartownej podróży roszczenie o zapłatę określonej sumy tytułem zadośćuczynienia za zmarnowany urlop. Zgodnie bowiem, z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Szósta Izba) z dnia 12 marca 2002 r.  – art. 5 dyrektywy 90/314 co do zasady przyznaje konsumentowi prawo do odszkodowania za uszczerbek niemajątkowy poniesiony na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez organizatora imprezy turystycznej.  Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie, judykatura polska również przychyliła się do ww. stanowiska. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt III CZP 79/2010: przepis art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 223 poz. 2268 ze zm.) może być podstawą odpowiedzialności organizatora turystyki za szkodę niemajątkową klienta w postaci tzw. zmarnowanego urlopu.

Na końcu reklamacji należy wskazać numer rachunku bankowego, na który biuro podróży może dobrowolnie dokonać zapłaty wskazanych w reklamacji, będącej de facto również wezwaniem do zapłaty, sum. Reklamację taką należy sporządzić najpóźniej w terminie 30 dni od zakończenia wycieczki i dostarczyć do działu obsługi klienta danego biura podróży. Wartym uwagi jest tutaj również art. 11a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach turystycznych, w którym to ustawodawca wskazał okoliczności, w których odpowiedzialność organizatora turystyki za nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych jest wyłączona. Powołując się zatem w reklamacji na jedną z nich należy liczyć się z odmową wypłaty dochodzonych kwot.

 Ostatecznie wskazać należy, iż według art. 16b ust. 5 ustawy o usługach turystycznych, jeżeli organizator turystki nie ustosunkuje się na piśmie do reklamacji w terminie 30 dni od jej złożenia, uważa się, że reklamacja została uznana za uzasadnioną. Termin powyższy, to termin doręczenia odpowiedzi na reklamację, w którym klient powinien się z treścią odpowiedzi zapoznać. Takie stanowisko potwierdza również orzecznictwo (orzeczenie Sądu Okręgowego w Łodzi, sygn. akt III Ca 53/14).

Gdyby jednak biuro podróży pozostawało bezczynne sprawę warto zgłosić do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, albo do nas celem sporządzenia powództwa.

Aplikant adwokacki

Katarzyna Czepiel

Kancelaria Koksztys

Więcej

Kalendarium

Rok 2018

Rok 2017

Rok 2016

Rok 2015

Rok 2014

Rok 2013

Rok 2012